Lux Aeterna, eeuwig licht. En dan is dit het eerste wat je ziet 's ochtends uit je slaapkamer.
Wat heb ik heerlijk geslapen op deze plek. Ester en Huub hebben hun nieuwe huis gebouwd aan de rand van het Ringwiel. Elke morgen lekker een frisse duik in het meer waar ze op uitkijken. Het is zooo stil en zooo vredig. Ik geniet enorm van elke moment en vergeet de tijd (Kairos). Huub heeft zelf brood gebakken, Ester heeft een heerlijke smoothie gemaakt en we delen dankbaar het ontbijt met z'n drietjes. Na het ontbijt krijg ik van Ester een rondleiding langs het huis en de tuin in aanleg. Met veel fruitbomen, een bessentuin en een op later moment openbare pluktuin, waar iedereen eigen appels en peren kan komen plukken. We zien iets bijzonders zwemmen in het meer. Het lijkt op een bever, maar dat kan het niet zijn. Misschien een otter of een muskusrat. Ik krijg niet genoeg van het uitzicht.
Het plantenfilter
zooo stil....
Ik vergeet de tijd helemaal en heb eigenlijk ook geen zin om te vertrekken. Ik waan me in een andere, heel fijne wereld. Maar om half 12 moet ik toch echt door. We spreken af elkaar zeker later weer te treffen en Ester wil heel graag een soort 'netwerk' maken van gelijk gezinden. Ik doe graag mee. Echt, deze plek en de gastvrijheid van Ester en Huub is een echte aanrader voor degenen die het pad willen gaan lopen (ook voor traject 9 en 10).
Vandaag ga ik richting Hylpen en na vandaag ga ik echt even een rustdag (of 2) houden. De lucht is blauw, nog een klein beetje heiig en wat hoge cumuli. De temperatuur is heerlijk en ik loop net als gister in mijn korte broek en shirt. Als ik bij Ester en Huub vertrek loop ik voor de 3e keer het stuk richting Oudega en Doris Mooltsje, maar nu sla ik niet rechtsaf naar Greonterp, maar ga ik langs de Oudegaaster Brekken richting Nijhuzum. Dit is misschien wel één van de mooiste delen van de route tot nu toe. Opnieuw waan ik me ver weg van de drukke wereld en eigenlijk is het alsof ik door de hemel wandel. Zoveel bloemen, vogels, natuur, stilte, eenvoud, blijheid, rust en bovenal Liefde. Liefde voor alles wat leeft. En wat een mooi licht vandaag. Het doet de naam van het traject vandaag eer aan: eeuwig licht. Ik wandel over het Brekkenpaad. Links ligt de gladde spiegel van de Oudegaaster Brekken, rechts het natuurgebied de Ryp, waar ganzen, grutto's en kieviten het leven vieren. Er vliegen zelfs wat wulpen over me heen.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiin7Dy8vuPkWjUZt68j4domd5lp1rSUUAkYPfVDLyPXUbOThoGq1kimtHW8EwCEU-TXKp4iNJNLSeImjm7Sfzsn2Ku9nlm5cGaKGe3TVFNzPv3ZB5GFidAB2IBY8KsL2xcy588lmasoIk/s320/20210420_121426.jpg)
Als ik langs rietland loop, gaan de ganzen zo te keer dat er vast nesten en pykjes moeten zitten. Gisteren heb ik voor het eerst een ganzenechtpaar met 6 pykjes langs zien zwemmen, dus het jonge spul begint nu uit de eieren te kruipen.
Het is zooo rustig en stil en ik krijg zin om met een kano of fluisterbootje de watertjes te bevaren om het land van de andere kant af te bezien. Het is zooo heerlijk om weg te zijn van alles wat 'de maatschappij' is, geen regels en drukte, alleen maar eenvoud en vrijheid. Eigenlijk heb je zo weinig nodig. Het is 100% genieten. Je zou willen gaan zitten en nooit meer weggaan. Het voelt als een eeuwig moment, tijdloos.
Tekst op het hek: Ik fiel my hjir sa rom en frij
Aan het eind van het Brekkenpaad staat een bankje en het is zó heerlijk dat ik besluit hier een tijdje te gaan zitten en waar een Dagpauwoogvlinder op mijn schoen landt.
Ik geniet nog even van dit moment voordat ik het land weer in loop richting Nijhuzum, waar ook nog een aantal leuke campings en overnachtingsplekjes zijn (kampeerboerderij de Klompen, Trekkershutjes bij de volgende boerderij) en een mooi grutto-schilderproject.
Naar Workum, de 'drukke' wereld tegemoet. Het is een, voor nu, mooi afsluitmoment. Ik besluit dat dit even een (tijdelijk) einde is. Zo voelt het ook: een eindpunt; een moment van eeuwig licht, rust en vrede. En ik wil echt goed mijn gevoel volgen. Als de wind wat aanwakkert en het meer laat veranderen van glad in kleine windgolfjes besluit ik dat ik verder mag. Het stuk Workum - Hindeloopen ken ik heel goed, dus ik besluit dat mijn tocht vandaag bij Workum mag eindigen. Ik laat me oppikken bij Workum en ga thuis even lekker ontspannen door een frisse duik te nemen in het zwembad en genieten van mijn kinderen en de gezelligheid tijdens het eten. Wat een fijn einde van het 1e deel wandelavontuur op het Odulphuspad.🙏🙏💖
Reacties
Een reactie posten